Bereken buigingsamplitude en stijfheidsbeoordeling.
De archer's paradox is het slangachtige buigen dat een pijl ondergaat wanneer hij de boog verlaat: de schacht buigt bij het lossen om de riser heen en blijft tijdens de vlucht oscilleren. Voer je piek-trekgewicht in ponden in, de pijllengte in inches en de statische spine-doorbuiging van de schacht in inches (een schacht met spine 500 buigt 0,500 inch door onder de standaard testbelasting).
De schatting van de buigingsamplitude in millimeters is gelijk aan trekgewicht × lengte² × doorbuiging ÷ 5000. De amplitude stijgt lineair met trekgewicht en doorbuiging maar met het kwadraat van de pijllengte — van een schacht van 28 inch naar 30 inch gaan voegt ongeveer 15% meer buiging toe bij verder gelijke omstandigheden. Als voorbeeld: 50 lb trekgewicht op een schacht van 29 inch met 0,300 inch doorbuiging levert ongeveer 2,5 mm buiging op.
Het spine-oordeel gebruikt een venster dat meeschaalt met het trekgewicht: doorbuigingen tussen 0,3 × (trekgewicht ÷ 100) en 0,6 × (trekgewicht ÷ 100) inch gelden als ideaal. Voor een boog van 50 lb is dat venster 0,150–0,300 inch; een stijvere schacht eronder wordt als te stijf gemarkeerd, een zachtere erboven als te zwak.
Bij het lossen duwt de snaar de pijl voordat hij de stijger kan passeren, waardoor de schacht zich om de boog buigt en blijft oscilleren tijdens de vlucht — maar toch aankomt waar hij was gericht.
Meer dan welke andere invoer dan ook: buigingsamplitude groeit met het kwadraat van de lengte. Van een schacht van 28 inch naar 30 inch gaan voegt ongeveer 15% meer buiging toe.
Het venster schaalt met trekgewicht: van 0,3 tot 0,6 keer (trekgewicht ÷ 100) inches deflectie. Voor een boog van 40 lb betekent dat 0,120-0,240 inches.